سایه روشن

با اینکه انگیزه اهمیت زیادی دارد اما اگر می خواهید کارها درست انجام شود، باید ابعاد مختلف زندگیتان را متعادل کنید.

حتماً آدم های بسیار باهوش و توانمندی را می شناسید که هیچ کار مفیدی انجام نمی دهند. آنها ساعت های طولانی کار می کنند، به خودشان استرس وارد می کنند اما هیچ پیشرفت خوبی نمی کنند.

همه ما در طول زندگی عادت های غیر مفیدی پیدا می کنیم که ما را از رسیدن به هدف اصلی زندگیمان دور می کند. و معمولاً در این دنیا که با سرعت شگرفی پیش می رود، حتی متوجه نمی شویم که همان اشتباهات را دوباره و دوباره مرتکب می شویم. برای اینکه زندگی متوازن و مفید داشته باشید باید طولانی مدت در کاری که راضیتان می کند تلاش نموده و از اشتباهاتی که در زیر عنوان می گردد دوری کنید.

این ۸ اشتباه انسان های باهوش است و نشانتان می دهیم که چطور از این اشتباهات در امان بمانید:

۱) آنها مشغول بودن را با مفید بودن اشتباه می گیرند.

سرعتتان را کندتر کنید و این را به یاد بیاورید: بیشتر چیزها هیچ اهمت خاصی ندارند. مشغول بودن معمولاً یک شکل تنبلی ذهنی است—تنبل فکر کردن و با تنبلی عمل کردن. بخاطر همین است که می گویند عاقلانه تر کار کنید نه سخت تر.

فقط کافی است که یک نگاه به اطرافتان بیندازید. آنها که از همه مشغول ترند بازده کمتری دارند.

افراد پرمشغله همیشه وقت کم می آورند. همیشه در تلاش برای رسیدن به سر کار، کنفرانس، میتینگ، جلسات کاری و از این قبیل هستند. معمولاً کم پیش می آید که وقت کافی برای خانواده و دور هم بودن داشته باشند، حتی برای خوابیدن هم وقت ندارند.

برنامه پرمشغله شان باعث می شود احساس مهم بودن کنند اما این فقط یک توهم است.

▪ راه حل : سرعتتان را کم تر کنید. نفس بکشید. تعهداتتان را مرور کنید. کارهای مهم را اول برنامه بیاورید. هر زمان فقط یک کار را انجام دهید. از همین حالا شروع کنید. هر دو ساعت یکبار یک وقفه کوتاه برای استراحت داشته باشید. بعد تکرار کنید.

بوی شب همه فضا رو پر کرده صدای تاریکی میاد انگار سرتاسر آسمون فریاد ماه پیچیده انگار شاخه درختان با تاریکی هم قسم شدند تا همانند غولی در دنیای تاریکی متجسم شود.

صدای سکوت میاد انگار هیچ انسانی روی این کره خاکی نیست تنها صدایی که به گوش می رسد صدای بوق ماشین، صدای کشیده شدن لا ستیک ماشین روی آسفالت، گهگاهی صدای باد، صدای به هم خوردن برگهای درختان، صدای وزوز پشه ای گرسنه وهمچنان صدای فریاد ماه است.

هیچ کس حرفی نمی زنه همه درجنب و جوش هستن در حال رفت وآمد اما بی صدا! انگار حرفی برای گفتن ندارند انگار به این سکوت عادت کرده اند صدای کودکی از درون آدمها برخاسته نمی شود. فقط صدای بی حوصلگی و بی صداییست. با خودم می گم پس این انسانها کی با خود حرف می زنند؟ تا کی یکصدا شدن با صدای سکوت؟ هیچوقت خواستیم با تیشه فکر، سکوت این بی صدایی رو بشکنیم؟

این روزها وقتی گرمم میشه؛برای تشکر از خورشید

به زمستون فکر میکنم.

دلم یخ میزنه از باور خورشید
...
به!

چه گرمای لذت بخشی...!!

بتاب خورشید

با تمام وجودت به روی باور هام بتاب

اولین جلسه ی کلاس بود و استاد مقابل همه ی دانشجوها ایستاد تا برنامه ی کاری اش را در طول ترم توضیح بده. حرف هایش زیاد طول نکشید. آخرش گفت: «امتحان ماهیانه و میان ترم و این حرف ها نداریم، همه چیز همان امتحان آخر ترم که همه حاضر می شید و طبعاً تک و تنها، به همه ی سؤال ها جواب می ددید و خلاصه خودتونید و خودتون.»

بعد استاد ترجیح داد حرف هایش رو خلاصه کنه: «این نکته را هم گرچه واضح است و شما دیگر بچه دبیرستانی های پارسال نیستید، باز می گویم: هر چند وقت یکبار سری به جزوه هاتون بزنید و درسها را مرور کنید و همه را برای آخر ترم نگذارید. ممکن است سخت باشه یا  حوصله نداشته باشید، اما درستش همینه .»

ما به همدیگه گفتیم: «کو تا آخر ترم!» و خنده هایمان را حبس کردیم تا استاد یکبار دیگر صداش خروسی شود.

اينجاست که يک نفر مي شه عطار نيشابوري و بعد از سال هاي سال نامش به نکويي برده مي شه و يكي هم مثل من وبلاگ مينويسه

فردي که هر گاه نامش به ميان مي آيد به دنبال آن، هفت شهر عشق هم مطرح مي شه

به راستي هفت شهر عشق عطار چيه؟

چيست که مي گويند عطار آن را گشت و ما هنوز اندرخم يک کوچه ايم

پس مهم نيست که يک فرد در چه زماني متولد شده باشه. مهم اين  که در زمان خود به چه درکي از زندگي رسيده باشه با اين حال ميگن

او فارغ از آنکه مردمی هست         یا بر حرفش کسی نهد دست

می‌بود نه زنده و نه مرده             حرف از ورق جهان سترده

  سنگ دگرش فتاده بر دل           بر سنگ فتاده خوار چون گل

در زیر دو سنگ خرد گشته           صافی تن او چو درد گشته 

یا مرغ ز جفت باز مانده               چون شمع جگر گداز مانده